Ruim twee weken geleden kwam ik uit school met rugpijn. En dan niet zomaar een beetje rugpijn zoals ik heb als ik lang heb gestaan, maar écht flinke rugpijn. Zoekend naar de juiste houding lag ik op de bank en mijn blijdschap was groot toen ik ergens, ver weg in een hoekje, de laatste 2 pijnstillers vond. Van mamma mocht ik niet eerder naar school dan dat ik een dokter had bezocht, dus dat gebeurde de volgende dag. Ik werd doorverwezen naar de fysiotherapeut, die ik vorige week dinsdag bezocht. Ik strekte wat, ik draaide wat, ik boog wat, ik wiebelde wat en de Fysio sprak. Met regelmatig simpele oefeningen en wat meer beweging (voor met name mijn bovenlijf dus, want die 18 km die ik per dag fiets is toch al heel wat ;)) zou het al een stuk beter moeten gaan. Na deze wijze woorden mocht ik voorzien van oefen-elastiek (krachttraining) weer naar huis. Maar met alleen wat draaien, strekken, buigen en wiebelen was ik er dus niet. Ik moest gaan sporten. Het skaten van afgelopen zomer telde ook als sport. Zodoende trok ik dus woensdagavond mijn skate's (want skeelers hebben 5 wielen en skate 4, net als de mijne) uit de kast, bond polsbeschermers om en skate de wijde wereld in. Tot halverwege school, en met een omweg weer terug. Nou geef ik wel toe dat ik hijgend boven op de brug over ’t A-dam-Rijn kanaal aankwam, maar toch, I did it!

Nu is het zo dat ik sinds klas 1 reeds voornemens ben geweest minimaal éénmaal op mijn skates naar school te gaan. Al waren die skates altijd wel het eerste probleem, maar sinds vorig jaar heb ik ’n stel goede. Probleem 2 was de route naar school; al die bruggen en slechte paden. De bruggen zijn gebleven, de paden vrijwel allemaal verbeterd. Probleem nummero 3 was of ik het überhaupt haalde. Toen ik gister in 50 minuutjes ongeveer de hele route had afgelegd (zonder verdere voorbereiding) trok ik vanmorgen om kwart voor 8 mijn skates aan, deed bescherming op en om, hing mijn rugzak met schoenen op m’n rug en ging naar school. En goeie 45 minuten later, tijdens de eerste bel, reed ik het schoolplein op. Mijn voeten deden zeer, mijn schouders, rug en benen prikten, maar I did it!

Het idee dat ik dít kon en gédaan had gaf me genoeg energie om op ’n nog redelijk normale wijze naar binnen te lopen (nadat ik de skates voor schoenen had verwisseld uiteraard) en gelijk lekker kon gaan mopperen over het feit dat er geen mogelijkheid was om KWT te doen (ik was voor de zekerheid namelijk een uur te vroeg vertrokken, mijn lessen begonnen het 2e uur pas). Ik borg mijn skates op, fatsoeneerde mijn haar, probeerde mijn verhitte gezicht iets minder verhit te laten lijken en ging in de aula zitten waar ik enige vrienden vond die ook niet konden KWT’n.

Het 2e en 3e uur had ik gym. Oef. Aan de binnenkant van mijn rechtervoet zitten 2 mooie grote vochtblaasjes. Nog meer oef. Deze blaren belemmerden mij om de 9 km lange tocht ook terug te skaten en ik pakte trein en bus terug naar huis.

Volgende week weer, maar dan met dikkere sokken! :#