“U gelooft me waarschijnlijk niet” zei ik terwijl ik voor het loket van de NS verscheen. Nog geen half uur geleden was ik huppelend en blij bij het loket vandaan gegaan. Tijdens een sprintje tussen bus en trein vanmorgen was mijn OV-kaart uit mijn jaszak gefloept. Eenmaal in de trein ontdekte ik het verlies. Op de terugweg ging ik langs het loket, waar ik mijn OV-kaart al bij de meneer zag liggen. Snel ging ik door naar de bus waar ik nu weer zonder zorgen in kon stappen.

In de bus wilde ik mijn mobiele telefoon pakken om te twitteren dat mijn OV weer terecht was. Maar waar ik ook zocht.. Geen mobiel. Thuis nogmaals alles doorzocht en vervolgens op de fiets terug naar 't station. Weer bij diezelfde meneer aan het loket, om te melden dat ik weer wat kwijt was. Voelt niet tof, kan ik je vertellen.

Meneer van de NS belde naar Nijmegen, het eindpunt van de trein. Met een beschrijving van de mobiel en zitplaats zou een conducteur de trein doorzoeken. Dat kon wel even duren, dus ik mocht mijn nummer wel doorgeven, dan zou ik gebeld worden met het resultaat. Maar ja, die telefoon lag dus ergens in een trein of inmiddels zelfs in de tas van iemand die ineens een wel heel goeie dag had. Ik besloot plaats te nemen op het bankje in de wachtruimte.

Na vier pagina's Metro, die ik echt niet gelezen heb, wenkte de NS-meneer. De telefoon was gevonden door een reiziger en lag bij het loket in Nijmegen. Ik kon 'm zelf gaan ophalen, dat zou het snelst zijn. 'Ga maar, ik bel wel dat je komt. Je hebt nog 3 minuten om de trein te halen' en zo zat ik in de trein richting Nijmegen.

Op het station haalde ik mijn telefoon af. Opgelucht nam ik plaats op 't perron waar de trein terug naar huis zou vertrekken. Enkele minuten later werd ik gebeld door mijn vader. Of mijn OV kaart al gevonden was.. Snel vertelde ik het hele verhaal, want over de verloren telefoon had ik nog niets gemeld. “Twee keer door het oog van de naald gegaan” zei paps. Twee keer ja, da's voorlopig ook wel weer genoeg.