Vandaag is het aswoensdag. Vandaag begint de veertigdagentijd, een periode van vasten en bezinnen. Ook dit jaar heb ik me weer voorgenomen om geen vlees te eten, niet te snoepen en geen alcohol te nuttigen. Om stil te staan bij onze rijkdom. Om door mezelf iets te onthouden er dankbaarder voor te worden. Om me bewuster te worden van wat God mij allemaal geeft. Dat hij persoonlijk iets met mij wil. Want geestelijk is het geen zomer.

Langzaam word ik wakker. Terwijl ik me weer lekker wil omdraaien merk ik dat mijn telefoon de boosdoener is. Slaperig neem ik op. Het is klasgenoot M. met de melding dat de tutor ziek is en het tutoruur niet doorgaat. Mijn hersenen zijn spontaan wakker genoeg om te bedenken dat ik daardoor alleen het 1e, 2e, 7e en 8e college heb. Terwijl ik het gesprek beëindig zie ik dat het eerste college over 10 minuten begint. Verslapen.  Ik woon dicht bij school, maar niet zó dichtbij. Achter in mijn hoofd fluistert een stemmetje dat ik toch al niet al te best ben in economie. Het stemmetje verliest het van mijn warme bed.

Langzaam word ik wakker. De bel gaat. Lui als ik ben wil ik mij weer lekker omdraaien, tot ik het woord 'radiator' opvang uit het gesprekje bij de voordeur. Binnen een seconde sta ik naast mijn bed en begin als een malle de verdwaalde kledingstukken op te ruimen die ik gisteravond her en der een plaatsje gaf in mijn kamer. Die man aan de voordeur is de loodgieter die mijn verwarmingsprobleem komt oplossen. Terwijl er op mijn kamerdeur geklopt wordt, roep ik dat ik uit bed kom.

Het is vrijdagavond en ik zit in de tram. Halverwege wordt er omgeroepen om de vervoersbewijzen gereed te houden voor controle. De man van Connexxion vergelijkt de foto op mijn OV-chipkaart met mijn gezicht. Niet eens of ik ingecheckt ben. Het is goed zo.

Aan de andere zijde van het gangpad zit -naar ik vermoed- een Turkse man met zijn zoontje. De dagkaart die hij kocht is verkeerd gestempeld. Uit de discussie blijkt dat hij niet wist dat er ook op het datumvakje een stempel moest. Hij krijgt een boete, terwijl aan de rest van de stempels op het kaartje is af te lezen dat het verder klopt. (“Ja, dat zie ik, maar er ontbreekt echt een stempel bij de datum.”)

In het centrum stap ik uit. De controleurs gaan op het perron wat staan keuvelen. Als de volgende tram komt verdelen ze zich over de deuren om de passagiers die uitstappen te controleren. Bij de voorste deur wordt een blanke vrouw tegengehouden. Ze schudt verontschuldigend haar hoofd. Terwijl ik door die deur naar binnen stap hoor ik de controleur wat zeggen. “Vooruit dan maar,” klinkt het en met een “heel erg bedankt” stapt de vrouw snel uit.

De controleurs beginnen met het controleren van de reizigers. Ik hoef niets te laten zien, ze herkennen me van de vorige rit. Een paar rijen achter me hebben ze iemand zonder geldig vervoersbewijs gevonden. Een jonge vrouw, zo te zien uit India. Terwijl ik uitstap wordt de bon geschreven.

Tijd om eens te bellen met Connexxion. De dame aan de telefoon zegt dat het inderdaad overkomt alsof er nogal selectief boetes uitgedeeld worden. Zolang diegenen die bekeurd zijn niet zelf met een verhaal komen doet Connexxion er verder niet mee. En eerlijk gezegd had ik niet anders verwacht..

“U gelooft me waarschijnlijk niet” zei ik terwijl ik voor het loket van de NS verscheen. Nog geen half uur geleden was ik huppelend en blij bij het loket vandaan gegaan. Tijdens een sprintje tussen bus en trein vanmorgen was mijn OV-kaart uit mijn jaszak gefloept. Eenmaal in de trein ontdekte ik het verlies. Op de terugweg ging ik langs het loket, waar ik mijn OV-kaart al bij de meneer zag liggen. Snel ging ik door naar de bus waar ik nu weer zonder zorgen in kon stappen.

Om het maar even popi-jopi uit te drukken. Maar serieus: de opleiding journalistiek is ontzettend leuk en helemaal geweldig. Na de eerste week was ik er van overtuigd dat dit mijn studie is. Aan het eind van het eerste blok, 8 weken later, ben ik daar zo mogelijk nog meer van overtuigd, en de tutor met mij. Op de middelbare school heb ik nog nooit zo'n lange onvoldoende-vrije periode gehad als ik nu hier op het HBO beleef. Helaas ging de toets aan het eind van dit blok niet zo heel lekker, maar één onvoldoende moet de eerste zijn en gelukkig bestaan er hier wel een fatsoenlijk aantal herkansingen.

Geschreven pers (GP) hebben we voor nu afgerond. Volgende week maandag beginnen we met de lessen radio en televisie. Daar ben ik erg benieuwd naar! Tijdens het portfoliogesprek vandaag zei mijn tutor al dat ze zich afvroeg of dit blok radio en televisie (RTV) me aan het twijfelen gaat brengen. Op dit moment vind ik GP érg leuk en ik zie er naar uit om bezig te gaan met achtergrondartikelen en dergelijke. Wie weet is RTV wel net zo leuk, ik zal het zien!

Het studentenhuis waarin ik woon is heel beschaafd. De afwas wordt vrijwel elke avond gedaan, het toilet min of meer elke week geboend. We eten gezond en de frituur is nog niet aan geweest sinds ik hier woon. In dat opzicht lappen we elk cliché over het studentenhuis aan onze laars. Waar we wel goed in zijn is een gigantische berg hand- en theedoeken te laten ontstaan bij de wasmachine. Ook het ooit witte fornuis is inmiddels pastasauskleurig met witte rijststipjes. Mijn huisdier zit in de koelkast, in de vorm van een grote, groene schimmelvlek. Zijn vriendje woont in de fruitschaal bij mijn huisgenoot. Al met al doen we hard ons best om aan het label ‘studentenhuis’ te voldoen.

Elke internetter kent de foto’s van de frauenparkplatz in Duitsland, welke mannen graag aanhalen om de onkunde van vrouwen in ’t verkeer te benadrukken zonder dat er gephotoshopt moet worden. Wat deze mannen vervolgens niet willen weten is dat die speciale parkeerplaatsen gemaakt zijn om vrouwen een veilig gevoel te geven door dicht bij bewaker en uitgang te kunnen parkeren. Als bescherming tegen de man die moeite heeft hem in de broek te houden. Leuk, zo’n vrouwen parkeerplaats en oh, wat een lol hebben we met z’n allen. Jaja, mannen rijden beter...

"Met een vaste plek hoef je nooit meer te zoeken naar je jas!" Klasgenoot M. grijnst om mijn opmerking terwijl hij tussen honderden jassen in de garderobe op zoek is naar de zijne. Ik loop direct naar 'mijn' vaste plekje in de derde rij kapstokken en pluk mijn jas van het haakje. "Nog succes hè!" en ik loop naar buiten, waar het zonnetje stralend nazomert.

Als ik even later mijn jas opvouw om onder de snelbinders te stoppen valt er een briefje uit mijn jaszak. Ik herken het briefje niet en voel in de zakken. Die blijken vol te zitten met briefjes die ik niet herken. Het model klopt, het merkje klopt, de maat klopt. Lang leve de H&M, waar niet alleen ik jasjes vandaan pluk.

Weer binnen hang ik het jasje van een medestudente terug en is het mijn beurt om tussen honderden jassen de juiste vinden...